UMP Recommends – Corbo

A political drama regarding the beginnings of FLQ terrorist group in Quebec – deeply disturbing, vastly underrated cinema.

Advertisements

Mathieu Denis’ second full-length  feature Corbo is an unflinching drama, revolving around the stormy beginnings of the radical, some say even terrorist group, FLQ in Canada. Narrated as a biopic, filmed as an indie thriller with some heavy political background, Corbo hits you hard and questions the foundations of any kind of revolutionary movements in a provocative, moving manner.

corbo_poster_goldposter_com_1-508x730

Jean Corbo is a 16-years old, Italian descent boy, who lives in Quebec. He accidentally meets a mysterious pair of young revolutionists and easily gets involved in the activities of FLQ, a liberation-aimed, underground movement, which begins to act in the late 60s in Canada. Jean, exposed to violence-oriented philosophy of the FLQ leaders, quickly becomes an ardent member of the terrorist organization.

Corbo is a masterfully written film and this undoubtedly constitutes its main value. Hinging upon the meticulous representation of beginnings of FLQ, Denis’ film unravels the depressing truth about the quick-tempered juveniles, who do not only become the weapons, but mainly the victims of the ideas they praise. The titular character, Jean Corbo, is not a vehement rebel, who stands up against the entire world. Denis provides us with a character far more complex – observing the phenomenon of living off the “exploited class”, disobedient towards his father and internally confused, Jean is an ardent believer of the FLQ ideology, but mostly – a multi-dimensional character.

The Canadian director puts on the display his protagonist, but he cares about his background too. Political meanders, which put the French-speaking masses in the unfavorable position, Jean’s brother involved in fighting for Quebec’s independence via politics, are building up the tension around young Corbo. Finally, Denis’ script is packed with political theory. Some might find it a bit tiring and too academic-like, but paying close attention to the dialogues pays off. The two-hours long dispute about the violence as the only manner of liberation is a modern comment upon terrorism as a social phenomenon and its actual aftermath.

corbo1

Futhermore, it is the cast and the scenography, which make Corbo a harrowing, yet fully entertaining film. Anthony Therrien finds a peculiar way of portraying the silent transformation of Corbo, allowing the details of his work to create the character – it’s mainly his eyes that reveal the struggle Jean is going through. The cast melts entirely into the rich, meticulous scenography and atmosphere of the coming-to-change Canada; the FLQ members beam with their violence-oriented philosophy (shivers delivered by the fanatic leader) only on the surface, proving to be internally terrified of the deeds they are pushed to do. All this is blended with some finely original soundtrack, which varies from jazz and classical music to tension-building strings and electronic design.

Unfortunately, Corbo did not receive enough recognition worldwide. After its very weak premiere during Toronto Film Festival, the film was screened in Europe only year after, during Berlinale in 2015. It’s a shame that Denis’ film was so marginalized – this political thriller is a great treat not only for fans of indie cinema.

UMP Grade: 42.5/50

Cinematography: 8.5, Plot: 9, Acting: 8.5, Soundtrack: 8.5, Quaintness: 8

UMP Poleca – Corbo

Drugi, pełnometrażowy film w dorobku Kanadyjczyka Mathieu Denisa jest przygniatającym dramatem, osadzonym w realiach narodzin radykalnego ruchu niepodległościowego w stanie Quebec – FLQ. Corbo, narracyjnie prowadzony jak rasowy film biograficzny oraz podszyty klimatem politycznego thrillera, jest dziełem kwestionującym podstawy ruchów rewolucyjnych w sposób nie tylko prowokacyjny, ale także chwytający za gardło.

Jean Corbo jest szesnastolatkiem, wywodzącym się z włoskiej rodziny, która zamieszkała w Quebec. Pewnego dnia, w przypadkowych okolicznościach napotyka dwójkę młodych rewolucjonistów, czego efektem jest jego zainteresowanie działalnością terrorystycznej organizacji. Młodzieniec zostaje wciągnięty w działalność ugrupowania FLQ w latach 60., zaś filozofia rewolucjonistów oparta na przemocy staje się także niebezpieczną fascynacją chłopaka.

Największym atutem Corbo jest bez wątpienia scenariusz. Opierając się na skrupulatnym zobrazowaniu burzliwych początków FLQ, Denis odkrywa w swojej historii przygnębiającą prawdę o porywczej naturze młodego człowieka, przez którą Jean staje się narzędziem zbrodni, ale przede wszystkim jej ofiarą. Główny bohater nie jest sztampowo nakreślonym, opryskliwym dzieciakiem, który zgodnie z e swoim wiekiem, buntuje się wobec całego świata. To postać bardziej złożona – Jean, który jest członkiem bogatej rodziny, obserwuje zjawisko wyzysku rodem z teorii marksistowskiej, jawnie krytykuje za to swojego ojca, co prowadzi równocześnie do narodzin jego gorliwej wiary w ideologię FLQ.

Kanadyjski reżyser, pomimo swojego skupienia na postaci Jean’a, nie zapomina o tle całej historii. Polityczne zawirowania, które sprowadzają francuskojęzyczną część społeczności do podrzędnej pozycji w hierarchii oraz partyjna działalność brata protagonisty – te elementy są fundamentami buntu Jean’a. Scenariusz Corbo jest także skondensowaną dawką historycznej wiedzy o formowaniu się kanadyjskiej rzeczywistości w latach 60. Niektórzy mogą uznać to za zbyt akademickie podejście, ale uważne przysłuchiwanie się dialogom popłaca. Ten dwugodzinny wykład to wciągający dyskurs na temat ideologii przemocy jako narzędzia w walce o liberalizm, a także komentarz dotyczący dzisiejszego terroryzmu – jego podstaw i następstw.

Ponadto, warto zwrócić uwagę na dopracowaną scenografię oraz resztę obsady, które dopełniają obrazka Corbo jako mocnego kina. Anthony Therrien, chociaż znajduje oszczędną, dziwną manierę w ukazaniu transformacji Jean’a, opiera swoje aktorstwo na detalach – to głównie jego hipnotyzujący wzrok uchyla rąbka tajemnicy tego, co dzieje się wewnątrz Corbo. Reszta obsady znakomicie wpasowuje się w cały klimat „dorastającej” Kanady. Członkowie FLQ sprawiają wrażenie zagorzałych, przesiąkniętych filozofią przemocy (szczególne brawa dla fanatycznego lidera za jego rolę), ale wewnątrz są przerażeni tym, co sami głoszą i czynią. Całość zaś jest skąpana w oryginalnym soundtracku – znajdziemy tu formy jazzu oraz muzyki klasycznej, ale również tradycyjne smyczki i szczyptę elektroniki.

Niestety, Corbo nie zyskało rozgłosu na świecie. Po swojej kiepskiej premierze podczas zeszłorocznego festiwalu filmowego w Toronto, film Denisa trafił do Europy za sprawą Berlinale w 2015 roku. Wielka szkoda, że Corbo zostało potraktowane tak marginalnie – ten polityczny thriller z wysokiej półki powinien zadowolić nie tylko fanów kina indie.

Ocena UMP: 42.5/50

One thought on “UMP Recommends – Corbo

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s