UMP Recommends – Anomalisa

Straight out of my top10 list of 2015, Charlie Kauffman’s Anomalisa is a bitter commentary upon mundanity of life – a witty and moving film.

Advertisements

Charlie Kaufman’s  stop-motion animation is a beautifully simple, honest film about the paralyzing fear that comes with ageing. Anomalisa feels like a theatre play, claustrophobically confined within several interiors and a plethora of raw emotions. Truly a tryumph of artistic cinema.

anomalisaposter

Michael Stone (David Thewlis) is a writer and a consumer service specialist. He’s also a sarcastic, older man, who leads an obnoxiously boring life. During his journey to Cincinnati, where he’s supposed to discuss his latest book, he meets Lisa (Jennifer Jason Leigh) – an ordinary woman, in which quite surprisignly, he sees a cure for the depression that devours him.

Kaufman’s power in Anomalisa relies mainly on the peculiar “mannerism” of the dialogues – they sound uncomfortable, almost artificial on the surface, but after giving them a second thought, they are very truthful and depressing. The director doesn’t seek straight lines neither in his characters nor his philosophy, weaving everything with brutal sarcasm and intricacy. Hence, Anomalisa’s protagonist – Michael, is a complex character, devastated by the mundanity of his existence by digging in his past – that is why he contacts his former lover, Bella, once he reaches Cincinatti. His conciousness is then torn apart by Lisa, whom Michael uses as a tool, treating her as a catalyst of changes he needs.

Therefore, Kaufman emphasizes that Michael Stone’s depression, this constant kneeling before routine, is much more complicated than it looks. On one hand, it’s the past haunting him, idealized as a once-lost escape from this everyday nightmare he perceives. On the other, Kaufman points out the bitterness, which Michael beams with, casting it upon just-met Lisa. Stone appears to be a warning for us – a man, whose life slipped through his fingers, miserably flicking through the pages of his life as if it was a book. Finally, Kaufman tricks us with an illusion of a catharsis that Michael goes through, thoroughly built-up just to break in the very last scene of the film. He has no mercy over Michael – the past, the presence both cast a long shadow on Michael’s  heart-breakingly sad future.

anomalisa1

The philosophical aspect is finely leveraged by voice acting. First of all, David Thewlis’ and Jennifer Jason Leigh’s performances are both intimate and beautifully real – they really constitute a genuinely peculiar and charming duo. It is their interpretation, which causes Kaufman’s dialogues sound natural too. What’s more, there are some intriguing elements, brilliantly emerging in the film, which cause Anomalisa to be even more of a peculiarly lovely experience. As an example, Michael stays in a hotel named Fregoli, which is an analogy to the Fregoli syndrome – a sickness in which the ill individual sees a disguised person in multiple people surrounding him. Kaufman refers to this by voicing every single character in the film – obviously apart from Michael and Lisa – with Tom Noonan’s calming tone.

Charlie Kaufman’s well-deserved recognition got a huge boost from Anomalisa – a truly hypnotizing drama, a bit depressing, charming and thought-provoking. It surely constitutes a fraction of what modern cinema is vastly missing nowadays – a look at how fast our lives go and how little do we actually grab for ourselves.

UMP Grade: 41.5/50

Cinematography: 8 Plot: 7 Acting: 9.5 Soundtrack: 8 Quaintness: 9

 

UMP Poleca – Anomalisa

Animacja poklatkowa autorstwa Charliego Kaufmana to urzekająco szczery film o paraliżującym strachu przed starością. Anomalisa rozkwita jak sztuka teatralna, klaustrofobicznie zamknięta w ramach kilku wnętrz i całej palecie prawdziwych, ludzkich emocji. Tryumf artystycznego kina.

Michael Stone (David Thewlis) jest pisarzem oraz specjalistą obsługi klienta. Cechuje go wyjątkowy sarkazm i wprost pretensjonalnie nudne życie. Podczas podróży do Cincinnati, gdzie ma rozwodzić się na temat swojej nowej książki, poznaje przypadkiem Lisę (Jennifer Jason Leigh). Michael dostrzega w tej intensywnej relacji lek na swoją chroniczną depresję.

Siła przekazu Kaufmana w Anomalisa tkwi w osobliwym “manieryzmie” dialogów. Rozmowy między bohaterami brzmią niezręcznie, z pozoru nawet sztucznie, ale szybko orientujemy się, że pod powierzchnią to prawdziwe, gorzkie przemyślenia. Reżyser nie szuka prostoty w swoich postaciach ani stawianych tezach. Michael, przygnieciony prozą swojego życia, odkopuje przeszłość, by odnaleźć ulotne szczęście – to powód dla którego kontaktuje się ze swoją eks-kochanką, Bellą. Michael nie podróżuje jedynie wstecz, by rozruszać zastałe w rutynie kości – stąd przelotna znajomość z Lisą w hotelu, którą traktuje jako katalizator tak potrzebnych w jego egzystencji zmian.

Kaufman tym samym podkreśla depresyjną codzienność Michaela Stone’a i jego nieskończoną udrękę, ale nie upatruje w nich jedynych prawdziwych powodów stanu swojego protagonisty. Wedle reżysera, to nawiedzająca pisarza przeszłość, którą mężczyzna wyidealizował do postaci romantycznej ucieczki od szarości jego życia, stanowi fundament problemu. Z drugiej strony, to rozgoryczenie, które z niego emanuje, któym obdarza także Lisę, staje się solą do rany. Stone jest znakiem ostrzegawczym dla nowoczesnego widza – człowiekiem przegranym, któremu życie przemknęło jak piasek przez palce. Wreszcie, Kaufman oszukuje publiczność fałszywością końcowego katharsis, brutalnie zsyłając Michaela z powrotem na ziemię. Nie ma żadnej litości dla pisarza – zarówno przeszłość jak i teraźniejszość, rzucają długi cień na rozdzierająco smętną wizję jego przyszłości.

Aspekt filozoficzny także Anomalisy trafia w punkt, ale ogromna w tym zasługa aktorskich kreacji. Thewlis i Leigh są wzajemnie uzupełniającą się parą, tworząc intymną, wzruszająco prawdziwą relację dwojga zwyczajnie niezwyczajnych ludzi. Ich interpretacja nadaje wydźwięk naturalizmu dialogom Kaufmana. Ponadto, warto zwrócić uwagę na kilka dodatkowych smaczków, które tylko maksymalizują kinową przyjemność czerpaną z Anomalisy. Dla przykładu, Michael Stone zatrzymuje się w hotelu Fregoli, którego nazwa jest analogią do tzw. syndromu Fregoli. To stan, w którym osoba chora dopatruje się w osobach ze swojego otoczenia jednej osobowości, która przyjmuje różne formy i twarze. Kaufman odnosi się do tego stosując kojący głos Toma Noonana w każdym bohaterze filmu, oczywiście z wyłączeniem Michaela i Lisy.

Zasłużona sława Charliego Kaufmana potwierdza się w jego zeszłorocznej animacji. To uwodzicielsko prosty film, prowokujący do myślenia i refleksji. Stawiając widza w sytuacji in medias res, Kaufman prezentuje coś, czego w nowoczesnym kinie zaczyna brakować – zwolnienia i spojrzenia na to, jak szybko pędzimy i jak niewiele jesteśmy w tym zawrotnym tempie złapać dla samych siebie.

Ocena UMP: 41.5 /50

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s