UMP Review – Manson Family Vacation

The modern cinema has it all – even a comedy about the Charles Manson killing spree.

Advertisements

Manson Family Vacation is a sarcastic look at the modern culture, ubiquitous, social callousness. Yet still, it is a very flawed commentary, biased and inconvenient in many ways for the majority of the audience.

mansonfamilyvacationnewposter59b1

Opening with a fragment of an interview with Charles Manson, J.Davis’ film follows two brothers – Nick (Jay Duplass) and Conrad (Linas Phillips) on a very weird trip. Conrad is fascinated with the Manson Family murders and he forces his brother to visit with him the crime scenes. The more they both dig into the past of Charles Manson, the more twisted the story becomes.

Manson Family Vacation is a bold attempt to discuss a horrifying topic with a light spirit of a comedy. And it goes exactly how it sounds like. J.Davis relies heavily on the chemistry between the two feuding brothers, but it’s a fallible strategy. The rationale conflict between Jay and Conrad, portrayed by their perception of the Manson murders, is used as the main comedy-driving factor, but making the long story short… the humor is quite heavy. Additionally, the American director never really manages to break out of the shackles of a buddy movie, even though he seeks for some deeper meaning of his film. As a consequence, his dispute is shallow and doesn’t end up as a witty poem about modern lack of empathy – instead, it’s a silly, low-budget film, with over-sized ambitions.

Apart from that, the discrepancy between Duplass and Phillips acting is frustrating too. Whilst the first cannot get a hold of his character, Phillips’ performance is juicy and convincing. Furthermore, the script, quite naive and all-in-all schematic, gives too much space for the leading duo. As an effect, I intentionally paid more attention to the very creative soundtrack by Heather McIntosh and how incredibly it was matched with particular scenes, then to the story itself.

mansonfamilyvacation

The “easy-flammable” audiences will surely find Manson Family Vacation as a very objectionable film, which disdains the importance of the Manson murders – mainly their impact on the American society. But if anyone feels comfortable with this concept, and doesn’t see this as a breaking-the-moral-backbone comedy – it’s a watchable, light buddy movie.

UMP Grade: 26.5/50

Cinematography: 5 Plot: 4 Acting: 4.5 Soundtrack: 8 Quaintness: 5

UMP Recenzuje – Wakacje Rodziny Mansonów

Wakacje Rodziny Mansonów to sarkastyczny komentarz na temat współczesnej kultury, wszechobecnej, społecznej znieczulicy. Jest to jednak bardzo nietrafiona i nieprzemyślana wypowiedź, niezręczna dla znacznej części odbiorców.

W dziele J.Daviesa, które otwiera fragment wywiadu z Mansonem, dwóch braci – Nick (Jay Duplass) oraz Conrad (Linas Phillips), wybierają się na dość nietypową wycieczkę. Drugi jest zafascynowany morderstwami tzw. Rodziny Mansonów, zmuszając tym samym Jaya do odwiedzania kolejnych miejsc zbrodni. Jednak im dalej brną w mroczną przeszłość, tym dziwniejsze rzeczy wychodza na jaw.

Wakacje Rodziny Mansonów jest odważną próbą dyskursu na odrażający temat z nutką lekkiej komedii. Wychodzi to niestety dokładnie tak jak brzmi. J.Davies, opiera swój utwór o swoistą chemię pomiędzy dwójką zwaśnionych braci, ale to bardzo kiepska strategia. Moralne rozterki i różnice Jaya i Conrada są odzwierciedlone w ich podejściu do morderstw Mansona i stanowią główny składnik komediotwórczy, ale niestety – ten humor jest ciężkostrawny. Ponadto, amerykańskiemu twórcy nigdy nie udaje wyrwać się z łańcuchów tzw. “buddy movie”, nawet pomimo szeroko zakrojonych ambicji, by jego film miał głębsze znaczenie i wydźwięk. Efektem tego jest film, który nie jest inteligentnym, krytycznym spojrzeniem na dzisiejszy brak jakiejkolwiek empatii – to naiwny, niskonakładowy twór, cierpiący na przerost ambicji jego autorów.

Różnica w poziomie komediowego rzemiosła pomiędzy dwójką głównych aktorów jest także frustrująca dla widza. Duplass kompletnie nie czuje swojej postaci, w przeciwieństwie do Phillipsa, który swobodnie posługuje się niewyszukaną głupotą Conrada. Niestety, scenariusz daje tej dwójce zbyt dużo przestrzeni, przez co aktorzy sprawiają wrażenie nieco zagubionych. W efekcie, z premedytacją skierowałem swoja uwagę na kreatywny, świetnie dopasowany do poszczególnych scen soundtrack Heather McIntosh, często męcząc się z kiepskim aktorstwem i ślamazarną fabuła.

Ci, którzy źle znoszą prowokację, uznają film Daviesa za obraz nie do przyjęcia, który lekceważy znaczenie morderstw popełnionych przez Mansona i jego zwolenników, a przede wszystkim ich wpływ na społeczeństwo Ameryki. Jeśli jednak komuś nie przeszkadza taki koncept i nie widzi ryzyka załamania swojego kręgosłupa moralnego – Wakacje Rodziny Mansonów to znośna rzecz.

Ocena UMP: 26.5/50

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s