Nie oddychaj / Don’t Breathe

Urugwajski reżyser Fede Alvarez ma zadziwiającą lekkość w żonglowaniu ogranymi motywami w sposób hipnotyzujący. Jego kameralny thriller Nie oddychaj nie tylko potrafi wystraszyć, ale w inteligentny sposób manipuluje widzem i jego współczuciem. To jeden z tych filmów, które dają znacznie więcej niż można by od nich oczekiwać.

Trójka młodocianych włamywaczy z przedmieść Detroit dopatruje się szansy na realizację marzeń o zamieszkaniu w Kalifornii – wystarczy obrabować niewidomego mężczyznę. Zadanie nie jest jednak tak proste, gdy okazuje się, że mają do czynienia z weteranem wojennym.

Thriller Alvareza tylko z pozoru obiera ścieżkę podobną do innych filmów z gatunku home invasion – czuje się tutaj inspiracje Nieznajomymi, zeszłorocznym Shut In, mocnym Funny Games, a także klasyki pokroju Wait Until Dark z niezapomnianą Audrey Hepburn. To, co jednak wyróżnia Nie oddychaj to fakt, że reżyser każe widzowi współczuć obydwu stronom – zarówno trójce włamywaczy jak i niewidomej ofierze. Rola kata jest przechodnia i to od nas zależy, czyje racje przekonają nas bardziej. Co więcej, nikt tutaj nie jest bez winy, zaś kolejne wydarzenia prowadzą do prawdziwie zaskakującego finału.

dontbreathe8

Ten przebiegły zabieg powoduje, że Nie oddychaj wciąga i nie pozwala się nudzić. Urugwajczyk umiejętnie utrzymuje widza zamkniętego w kilku pomieszczeniach, świetnie operując światłem i cieniem, a także inteligentnie korzystając z pracy kamery podpatrzonej u Jamesa Wana w Naznaczonym i Obecności. Alvarez, mając także do dyspozycji sprawnie skrojony scenariusz i dobre role Stephena Langa jako survivalowca-weterana oraz Jane Levy jako zdeterminowanej włamywaczki, zdołał wycisnąć z tej prostej historii film, który trzyma w napięciu, jest atrakcyjny wizualnie, ale co najważniejsze – nie jest przewidywalny.

Poleciłbym zatem Nie oddychaj tym, którzy co roku liczą na nadejście zaskakującego, trzymającego w napięciu dreszczowca. Gdyż film Alvareza wpisuje się w ten profil. To także dobra propozycja dla tych, którzy przepowiadali śmierć niszowych, kameralnych thrillerów – są one w lepszej formie, niż sądzimy.

Ocena UMP: 35/50

The Uruguayan director Fede Alvarez has an astonishing effortfulness in juggling with cliched motives in a hypnotizing manner. His small-scale thriller Don’t Breathe is not only capable of scaring the viewers – it also manipulates our mercy in a surprisingly intelligent way.

Three juvenile burglars from Detroit suburbs seize an opportunity to make their dreams about California come true. All they need to do is to rob a blind man in his own house. However, the task gets wickedly difficult, when it turns out that the man is a war veteran, who surely can handle danger like nobody else.

Don’t Breathe is following the same path as many other titles only on the first glance. Although it feels greatly inspired by The Strangers, last year’s Shut In, gruesome Funny Games or even classics like Wait Until Dark starring Audrey Hepburn, there is something strangely unique about this film. This difference is caused by the fact, that Alvarez allows the audience to feel sorry for both sides equally – the three burglars as well as the blind victim. There is no defined executioner – we decide whose rationality is more understandable. What’s more, none of the characters is without a trace of guilt, which all in all leads to a soul-stirring climax.

dontbreathe3

This witty move is also the reason to why Don’t Breathe doesn’t bore. The Uruguayan director confines his show and the audience too within several rooms, vastly depending on the contrast of light and shadows and brilliant camerawork that was surely inspired by James Wan’s cinematography in Insidious and The Conjuring. Being given a tight script and firm roles by Stephen Lang as the veteran survivalist and Jane Levy as the determined bruglar, the director managed to squueze out of this short story every drop of visual attractiveness, but most of all – unpredictability.

I would recommend Don’t Breathe to all of those, who seek for thrilling, cinematic experiences. There is also good news for those who still enjoy well directed, more classic approach towards thriller genre – they’re in better shape than we might suspect.

UMP Grade: 35/50

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s