In a nutshell – 88th Ceremony of the Oscars

My recap of the last night’s big-time ceremony – Oscars!

I needed to stay up until 6 a.m. and I am really not sure, whether it was worth it entirely. How to sum it all up? Splendor, glory, fancy people, expensive clothes, red carpet and #OscarsSoWhite all over it – welcome to my recap of the 88th ceremony of the Oscars.

Oscars-2016

Oscars are all about equality nowadays 

I will avoid commenting upon the so-called Red Carpet showing off, which certainly could be the interest of fashion bloggers, but not me. The ceremony of 88th Oscars has opened with Chris Rock’s heavy punchline artillery, which casted a long shadow on the entire event. Rock didn’t halt himself, shooting in all directions, bearing in mind the #OscarsSoWhite drama, which emerged after the noms were announced. So, we’ve heard some harsh comments on Jada Pinkett-Smith’s boycott and a bit of cry out for Michael B. Jordan right from the start. The “black community” must have felt “tingled” several times, when the Oscars’ host was bashing the Academy’s snubs (mainly Straight Outta Compton and Creed) or firing lines like “Hollywood is sorority racist”. Even though it felt really staged, Academy needed to swallow its pride and it still kind of shocked me – the freedom given to Chris Rock was praiseworthy. He even managed to make an important point somewhere between the lines that the point of this whole “White People Choice Awards” is the need for equal chances for all kinds of actors.

I also felt happy that some lesser topics were smartly weaved into the show. I’m glad that Bond-too-street case was brought to the light again, being an aftermath of the lack of nomination for Idris Elba for his tremendous job in Beasts of No Nation. I was charmed by the fact that Sacha Baron Cohen made a comeback of his iconic Ali G, with some splendid one-liners: “I is here representing all of them that’s been overlooked – Will Smith. Idris Elbow. And, of course, that amazing black bloke from Star Wars… Darth Vader.”

oscars-2016-chris-rock

The key word to the ceremony was predictability

Sadly, the 88th Oscars ceremony’s results were pretentious and highly predictable. In all its splendor, among the burning comments from Chris Rock, the Academy didn’t manage to really shock. The screenplay winners didn’t come as a surprise – Spotlight was a frontrunner, even though various awards could indicate otherwise before the Oscars. The Big Short was no revelation too. The absolute hegemony of Mad Max: Fury Road in visual and sound categories was also rather pretentious, showing that the Academy didn’t want to make more enemies worldwide – Miller’s film was a safe bet to win them, but still was left form the major competitions. Notwithstanding this fact, the only surprise could be the Special Effects category and its winner, Ex Machina – a triumph of independent cinema at its finest. Glad it happened.

Pixar won the Best Animated Feature, which was eve safer than the visual Oscars for Mad Max: Fury Road. My heart was torn apart as I heard that the Cinematography award was given to Emmanuel Lubezki – again. Roger Deakins’ stunning, exhilarating work on Sicario was snubbed off, but well – I could see that coming. A sort of surprise was Mark Rylance, who seems to be the only real “unpredictability” factor in the entire show. Still, with all the love for Stallone was given for Creed – Rylance was the only good thing about Bridge of Spies, the guy earned it. Contrary to Alicia Vikander, who received the Oscar for a role, which was equally weak as Lawrence’s performance in Joy. Well…

10000d

There were some low points

The most terrible choice of the Academy was Sam Smith’s whining song for Spectre, which somehow gained him an Oscar. Apparently, his speech, which was all about “hey, I’m gay and I have an Oscar!” was pitiful and cringeworthy and marked one of the lowest points of the ceremony. We all get it – you’re gay. Nothing to be ashamed off and nothing to brag about. Why to bring it on?

Another weird moment for me was the appearance of C3PO, R2D2 and BB8, which stormed into the stage somewhere in between. It was supposed to be a funny break, but ended up rather confusing. Especially considering the fact, that many people felt confident about the Special Effects Oscar for Star Wars: Force Awakens. Well, Ex Machina, you badass!

sam-smith-oscars-2016-win-openly-gay

Winners of the night

Another great winner of the night was obviously the director of The Revenant, Alejandro Gonzalez Innaritu. There was a slight chance that the Mexican director, who emerges as the most overrated, self-pretentious filmmaker in the modern history, could be beaten by Tom McCarthy, but it all came down to nothing – the Academy, for some unknown reason, is in love with Innaritu. And here’s some funny reaction of Pan’s Labirynth director, Guillermo Del Toro, just when the Oscar landed in his colleague’s hands.

deltoro

Finally, we have reached the two most important moments of the evening. The Internet went crazy, ardent fans could not stop the cries and 9gagers immediately got down to manufacturing plethora of memes – Leonardo DiCaprio won an Oscar. Arguably, role of Mr. Glass in The Revenant was not his career’s best, but let’s be honest – could we imagine a different scenario? The only true contender was Michael Fassbender, but Steve Jobs was a fatal flop. Nevertheless, none of us can say again that we have as many Oscars as Leo. Well, no more of that ego boost guys.

10058d

The last category’s winner, named the best film of the last year, was McCarthy’s Spotlight. And I am proud to say that it was my guess from the beginning of the Oscar race. A safe choice, proving that the key to 88th ceremony was predictability. And just a few words on this whole #OscarsSoWhite shitstorm – filmmakers are all artists, no matter where they are from or what do they represent. And this whole whining about the white people dominance – someone apparently did forget what happened with Steve McQueen’s 12 years a Slave. The Oscars should be promoting art, not equality, climate change or LGBT situation. We’re missing a point I believe.

Here’s the full list of the winners:

Picture: Spotlight

Actor in the leading role: Leonardo DiCaprio

Actress in the leading role: Brie Larson

Director: Alejandro Gonzalez Innaritu

Supporting Actress: Alicia Vikander

Supporting Actor: Mark Rylance

Animated Feature: Inside Out

Original Screenplay: Spotlight

Adapted Screenplay: Big Short

Foreign Language Film: Son of Saul

Animated Short: The Bear Story

Live Action Short: Stutterer

Documentary: Amy

Documentary Short: A Girl in the River: The Price of Forgiveness

Cinematography: Emmanuel Lubezki

Visual Effects: Ex Machina

Makeup: Mad Max

Film editing: Mad Max

Costume Design: Mad Max

Sound mixing: Mad Max

Original Song: Sam Smith

Production Design: Mad Max

Sound editing: Mad Max

Score: Ennio Morricone

Oscary 2016 – Co sądzimy o tegorocznych nominacjach wraz Jankiem Bliźniakiem

Zaskoczenia, frustracje, nadzieje i ludzkie dramaty – to nie kolejny odcinek Mody na sukces, a spojrzenie na tegoroczne nominacje do Oscarów.

Nominacje do najbardziej znanych nagród filmowych na świecie zostały ogłoszone wczoraj – nie obyło się bez rozczarowań i zaskoczeń. Postanowiliśmy zatem z Janem Bliźniakiem, autorem bloga Życie jest tylko dodatkiem do kina, podzielić się naszymi opiniami na temat kilku najważniejszych kategorii.

leonardo-dicaprio-revenant-trailer-buried-alive-092915

Najlepszy Film Roku

Jan: Wszystkie filmy, które znalazły się na tej liście, były od dawna w gronie faworytów. Zaskakuje więc nie to, co jest, ale to, czego zabrakło. Zdecydowanie największym przegranym okazał się Carol w reżyserii Todda Haynesa. Obraz zdobył w sumie sześć nominacji, lecz do grona najlepszych się nie załapał. Mimo wsparcia dwóch dużych gildii, szczęścia zabrakło też Straight Outta Compton. Brak tych dwóch filmów zaskakuje tym bardziej, że Akademia nie wyczerpała puli 10 nominacji.

Kajetan: Zadziwiający jest brak wychwalanego dotąd Carol autorstwa Todda Haynesa. Film doceniony przez krytyków nie dotrwał do końca burzy przed-oscarowej i poniósł największa klęskę. Na początku wyścigu sporo było również szumu wokół Spotlight, który w ogólnym rozrachunku zdobytych nominacji także wypadł niemrawo. Akademię szturmem wziął za to film McKaya The Big Short, którego nominacja jest dla mnie sporym zaskoczeniem. Najbardziej dziwią mnie jednak nominacje dla przeciętniaków pokroju Bridge of Spies i The Martian – filmy poprawnie nakręcone, ale w żaden sposób nie zasługujące na wielkie uznanie. Faworytem w wyścigu jest bezsprzecznie uwielbiony przez Akademię, pseudo-filozof Iñárritu ze swoim The Revenant, ale moim cichym faworytem jest Mad Max: Fury Road. Nagroda dla bezmózgiego kina akcji byłaby nie tylko szokująca, ale odświeżyła by wizerunek Akademii, jako gnuśniejącego towarzystwa wzajemnej adoracji.

Najlepszy reżyser

Jan: Tutaj Akademia przygotowała szokującą niespodziankę. Brak nominacji dla Ridleya Scotta (The Martian) można porównać do pominięcia Bena Afflecka w tej kategorii trzy lata temu. Do grona nominowanych nie udało się też wskoczyć Toddowi Haynesowi, co przypieczętowuje klęskę Carol. O Oscara powalczy za to pomijany do tej pory Lenny Abrahamson (Room). Co ciekawe, aż czterech reżyserów jest po raz pierwszy nominowanych w tej kategorii.

Kajetan: Cóż, chociaż więcej niż pewna wydaje się być statuetka dla Iñárritu. Jednak ze względu na to, że nie było mi dane zobaczyć ani Room ani Spotlight, trudno jest w pełni obiektywnie podejść do tematu. Mimo to, The Revenant wyrósł na faworyta tegorocznego rozdania i wielce prawdopodobne jest to, że statuetka powędruje po raz drugi z rzędu do meksykańskiego reżysera.

Najlepszy aktor

Jan: Wśród aktorów pierwszoplanowych raczej nie ma zaskoczeń. Powtórzyły się dokładnie nominacje z nagród BAFTA. Jeden z najwcześniej wymienianych faworytów, Johnny Depp (Black Mass), musiał więc obejść się smakiem. Nie udało się też przebić Willowi Smithowi (Concussion). Ta kategoria pozostaje zatem najbardziej przejrzysta i ma wyraźnego faworyta. Tym razem nikt nie powinien wydrzeć zwycięstwa Leonardo DiCaprio (The Revenant).

Kajetan: Upragnionego Oscara z rąk Leo może wydrzeć chyba jedynie Michael Fassbender za solidną robotę w kiepskim Steve Jobs. Bryan Cranston wydawał się być raczej poza osią w kwestii nominacji, dziwi mnie też brak Johnny’ego Deppa z Black Mass – chociaż nie powalił na kolana, rola Bulgera wydawała się być stuprocentowo szyta na Oscara. Moim osobistym zawodem jest brak Petera Sarsgaarda za rolę w Experimenter. A o nominacji dla Redmayne’a się po prostu nie wypowiem.

Najlepsza aktorka

Jan: Cate Blanchett (Carol), Brie Larson (Room) i Saoirse Ronan (Brooklyn), czyli trzy przodujące aktorki w wyścigu, bez przeszkód zdobyły nominacje. Dwie – Alicia Vikander (The Danish Girl) i Rooney Mara (Carol) – znalazły się w kategorii drugoplanowej. Zwolniło się więc miejsce dla Jennifer Lawrence (Joy), która jednak na wyróżnienie zdecydowanie nie zasłużyła i wspaniałej Charlotte Rampling (45 years), co jest pierwszą nominacją dla tej wybitnej aktorki.

Kajetan: Wszystko wydawałoby się całkowicie zgodne z przewidywaniami, ale co tu robi Jennifer Lawrence?! Oczywiście, w naszej zaściankowej Europie nie doceniamy jej wielkiego talentu, ale jej rola w Joy jest mniej niż przeciętna. Zmarnowana nominacja, która mogła pójść chociażby  w ręce znakomitej Emily Blunt za Sicario lub Marion Cotillard za Makbeta.

Spotlight

Najlepszy aktor drugoplanowy

Jan: Tom Hardy (The Revenant) przez cały sezon nagród pozostawał przyczajony, więc nominacja dla niego jest sporym zaskoczeniem. Sylvester Stallone (Creed) właśnie napisał historię. Ostatni raz był nominowany do Oscara 39 lat temu, również za rolę Rocky’ego. W zestawieniu zabrakło natomiast Michaela Shannona (99 homes) i Idrisa Elby (Beasts of No Nation). Pominięcie tego drugiego dziwi bardziej i pozwala snuć złośliwe domysły na temat rasizmu Akademii.

Kajetan: Do tej pory wydawało mi się, że nominacja dla Stallone’a to tylko naiwne bajdurzenie, które nie będzie mieć poparcia w oczach Akademii. Rola w Creed, tak jak i cały film, nie porwała, ale sentyment do Rocky’ego chyba zrobił swoje. Niestety kategoria roli drugoplanowej męskiej, to kolejne rozczarowujące rozlosowanie kart w talii. Począwszy od Benicio Del Toro za Sicario, poprzez fenomenalnego Idrisa Elbę w Beasts of No Nation (polecam śledzenie #OscarsSoWhite na Twitterze), wychwalanego Michaela Shannona w 99 Homes, a skończywszy na Joelu Edgertonie w Black Mass – duże „thumbs down” dla Akademii.

Najlepsza aktorka drugoplanowa

Jan: Wyścig aktorek drugoplanowych jest w tym roku bardzo mizerny, zwłaszcza że Alicia Vikander (The Danish Girl) i Rooney Mara (Carol) często lądowały w kategorii pierwszoplanowej. Najpewniej to między nimi dwiema rozegra się ostateczna walka o statuetkę. Pierwszą nominację do Oscara udało się zdobyć Rachel McAdams (Spotlight), która pokonała w wyścigu Helen Mirren (Trumbo). Dzięki temu w zestawieniu znalazły się aż cztery oscarowe debiutantki.

Kajetan: Typowania krytyków były raczej zgodne co do powyższych nominacji. Alicia Vikander miała doskonała rolę w Ex Machina, ale nominacja przypadła jej za boleśnie przeciętny The Danish Girl. Wydaje się jednak, że w szranki o statuetkę stanie Jennifer Jason Leigh z The Hateful Eight oraz Rachel McAdams z Spotlight.

carol-01-800

Najlepszy scenariusz oryginalny

Jan: Gdzie się podział Quentin Tarantino (The Hateful Eight)? Najwyraźniej jego najnowszy film nie przypadł Akademii do gustu. Dokonała natomiast mniej oczywistych wyborów, traktując tę kategorię trochę jak nagrodę pocieszenia. Ex Machina i Straight Outta Compton, mimo sympatii innych gremiów, nie spotkały się z większym docenieniem ze strony Akademii. Ponadto, scenariusz oryginalny to w zasadzie jedyna kategoria, gdzie Spotlight, dawny lider całego wyścigu, ma wyraźną pozycję faworyta.

Kajetan: Szczęka w dół za nominację dla Straight Outta Compton, odważne posunięcie ze strony Akademii, ale nie do końca dla mnie zrozumiałe (szczególnie w kontekście braku nominacji w kategoriach dźwiękowych dla tego filmu). Zaskoczeniem jest dla mnie Ex Machina, która może być czarnym koniem tej kategorii. Faworytem jest mimo wszystko Spotlight.

Najlepszy scenariusz adaptowany

Jan: Jak Tarantino zabrakło w scenariuszach oryginalnych, tak Aarona Sorkina (Steve Jobs) w adaptacjach. Jego oryginalna wizja filmowej biografii nie spotkała się z uznaniem Akademii. Listę wypełniają jednak poważni, oscarowi gracze, z których czterej znaleźli się w gronie najlepszych filmów. Czy wśród nich mamy faworyta? Tak, tutaj najpewniej zatryumfuje Big Short.

Kajetan: Dziwne rzeczy tu się wydarzyły. Z pewnością boli brak nominacji dla Cary’ego Fukunagi za Beasts of No Nations, w puli zaś znalazło się miejsce dla kiepskiego scenariusza do The Martian. Faworytami w tej kategorii wydają się być Room oraz Carol.

images

Najlepszy film nieanglojęzyczny

Jan: Pasuję w tej kategorii – nie widziałem żadnego nominowanego filmu.

Kajetan: Kategoria, przy której każdy szanujący się krytyk oraz osoby śledzące losy festiwali filmowych w Europie, dostaje przyspieszonej akcji serca, jest kompletną porażką w tym roku. Wybrano filmy, które nie odniosły sukcesów na arenie międzynarodowej i o których większość widzów nawet nie słyszała. Moim skromnym zdaniem zestawienie najlepszych filmów w tej kategorii powinno wyglądać w ten sposób: Son of Saul, El Club, Rams, Tribe oraz Dheepan. Faworytem od początku był i pozostaje niezmiennie węgierski Son of Saul.

Najlepszy film animowany

Jan: Podobnie jak w ubiegłym roku, Akademia odrzuciła kilka animowanych hitów wielkich, amerykańskich studiów i doceniła mniejsze, zagraniczne produkcje. Zabrakło więc miejsca dla Good Dinosaur, The Peanuts Movie, czy Minions. Zamiast tego pojawił się brazylijski Boy and The World oraz japoński When Marnie Was There, co oznacza trzecią z rzędu nominację dla Studia Ghibli i symboliczne docenienie nowego pokolenia jego twórców.

Kajetan: Brak chociażby The Peanuts Movie jest ogromnym zaskoczeniem. Akademia nie ośmieszyła się nominacją dla Minions, co należy także docenić. Myślę, że walka o Oscara będzie toczona głównie między Pixarowskim Inside Out oraz fenomenalnym dramatem Charliego Kauffmana, Anomalisa. Gorąco kibicuję temu drugiemu.

20150926101817

Najlepsza ścieżka dźwiękowa

Jan: Akademia postawiła na bezpieczny wybór. The Revenant został odrzucony już wcześniej z powodów regulaminowych. Cieszy pierwsza w karierze nominacja dla Cartera Burwella (Carol). John Williams (Star Wars: The Force Awakens) zaś właśnie dobił do okrągłej 50. Bridge of Spies niezasłużenie dołożył natomiast 13. nominację Thomasowi Newmanowi, który nie wygrał jeszcze ani razu. Zwycięstwo należy się jednak Ennio Morricone (The Hateful Eight).

Kajetan: Tak, tak, tak! Jóhann Jóhannsson został ponownie doceniony za swój kunszt. Chociaż obiektywnie jego ścieżka nie ma zbyt wielkich szans na statuetkę, jestem szczęśliwy, że Sicario przypadła nominacja w tej kategorii. Zaskakująca jest nominacja dla Star Wars: Force Awakens, przede wszystkim z uwagi na fakt, że to najsłabsza ścieżka z całej sagi autorstwa Williamsa. Lista zaskoczeń także jest spora: Michael Giacchino za Inside Out, Dan Romer za Beasts of No Nation, Howard Shore za Spotlight, a nawet Tom Holkenborg za Mad Max: Fury Road także wydawali się być solidnymi typami.

Najlepsze zdjęcia

Jan: W tej kategorii było nadzwyczaj tłoczono, co siłą rzeczy spowodowało odrzucenie bardzo znanych nazwisk i ich znakomitych dzieł. Pech chciał, że padło na Polaków. Janusz Kamiński w Bridge of Spies wykonał pierwszorzędną robotę, ale trochę bardziej żal Dariusza Wolskiego (The Martian), który wciąż czeka na pierwszą nominację. Pięć okienek zajęli przy tym wybitni artyści i trudno wybrać faworyta. Sprawiedliwość nakazuje przy tym, by wreszcie nagrodzić Rogera Deakinsa (Sicario).

Kajetan: Walka o statuetkę rozegra się, zgodnie z przewidywaniami, między Rogerem Deakinsem w Sicario oraz Emmanuelem Lubezkim w The Revenant. I z całego serca kibicuję temu pierwszemu, bo zdjęcia do filmu Villeneuve’a to majstersztyk.

Nawet po ogłoszonych nominacjach mamy wiele niewiadomych.

Jan: Tegoroczny wyścig cechuje tak duża niepewność, że każde oscarowe rozdanie było możliwe. Akademia przygotowała jednak trochę niespodzianek, by przypomnieć, że ich werdykt nie jest tylko średnią arytmetyczną innych nagród. Utarła nosa paru faworytom, wpuściła na salony kilka mniejszych nazwisk i tytułów. Te najmniej oczywiste wybory, chociażby w kategorii animacji, cieszą i potrafią osłodzić nawet długą listę pominiętych.

Jednej rzeczy z listy nominowanych nie sposób się dowiedzieć – kto jest faworytem. Czyste liczby wskazują na dominację The Revenant, który zdobył aż 12 nominacji, ale ilość to za mało. The Revenant może powtórzyć przypadek Gravity i Life of Pi – zdobędzie worek statuetek, ale nie tę najważniejszą. Kto w takim razie wygra? Mad Max: Fury Road? Spotlight? Big Short? Wciąż za wcześnie, by przesądzić.

Kajetan: Mimo wszystko, nominacje nie wzbudziły mojego wielkiego zaskoczenia. Większość typów jest zgodna z przewidywaniami, które przeglądałem (chociażby Variety i indiewire) i tak pewnie będzie także w kwestii zwycięzców. Akademia, jak co roku, podążyła w większości bezpieczną ścieżką, pomijając mniejsze produkcje oraz filmy bardziej artystyczne. Kilka rzeczy pragnę jednak nadmienić:

  • Tegoroczne nominacje na pewno utwierdziły mnie w przekonaniu, że Alejandro Iñárritu małymi kroczkami zbliża się do uzyskania miana najbardziej przereklamowanego reżysera naszych czasów. The Revenant jest filmem dalekim od bycia arcydziełem kinematografii, ustępującym zeszłorocznemu Birdmanowi
  • Serce rośnie z powodu trzech nominacji dla Sicario, w tym dla upiornej ścieżki Jóhannssona. Smutne jest jednak to, że film z tak znakomitymi rolami Del Toro i Blunt nie otrzymał ani jednej nominacji aktorskiej. Denis Villeneuve także zasłużył na nominację za reżyserię, ale kategoria była chyba zbyt tłoczna.
  • Whiplash był jednorazowym fenomenem Sundance w Oscarach, czego dowodem jest absolutny brak uwagi dla Me, Earl and The Dying Girl. Akademia ma nadal w dużym poważaniu kino „nie-mainstreamowe”.
  • Z największym bólem zaś przyjąłem informację o tym, że fenomenalny dramat Cary’ego Fukunagi Beasts of No Nation nie otrzymał żadnej nominacji. Chyba Akademia nie dorosła do tego, by pogodzić się z nadchodzącą hegemonią telewizji (tak bowiem podchodzę do Netflixa).
  • Jennifer Lawrence dostanie nominację za każdy film, nawet tak infantylny i naiwny jak Joy. Brakowało tylko tego, żeby Bradley Cooper dostał nominację za Aloha.

In a Nutshell – Best films of 2015

The very best of 2015!

So we came to the end of 2015. A year of more and more comic book based films, new Star Wars chapter, sensational winner of Cannes festival, but also some undeniably fantastic flicks. And as we have entered 2016, I decided to sum up the best films I’ve seen in the last year. There it goes!

THE BEST FILMS OF 2015

10. La Isla Mínima

Dir. Alberto Rodriguez (Spain) / Starring: Javier Gutierrez, Raúl Arévalo

The list opens with this Spanish tribute to the Pizzolato & Fukunaga masterpiece True Detective. Two homicide department officers seek for the killer of two girls in the Spanish marshland, whilst fighting their own demons in the aftermath of Franco’s regime. Rodriguez’s film is beautifully directed, shot with spacious elegance and includes a harrowing, minimalist soundtrack, which lasted with me quite a long after the screening. Although an avalanche of prizes could be a bit exaggerated, La Isla Mínima is a top-notch thriller and a must-see for True Detective fans.

Review of La Isla Mínima soon on my blog!

experimenter

9. The Experimenter 

Dir. Michael Almereyda (USA) / Starring: Winona Ryder, Peter Sarsgaard

An elegant biopic, which tells the story of Steven Milgram, was truly a sweet treat to watch. Intelligent narration was built to remind a bit of Greek tragedy, whilst a complex look at Milgram’s experiments and its aftermath was not only a consequence of well-written script – it’s Peter Sarsgaard superb performance mostly. It would be also a huge mistake not to mention Winona Ryder’s comeback to brilliant acting – her performance is a great pairing for Sarsgaard. The Experimenter, which bows before vintage-like cinema and theatre, is undoubtedly one of the most underrated and overlooked films of 2015 – pity it is.

Click here for The Experimenter review.

mad max

8. Mad Max: Fury Road

Dir. George Miller (Australia) / Starring: Tom Hardy, Charlize Theron

What a film, what a lovely film! George Miller’s comeback to the Mad Max trilogy was somewhere in the air for a long time, several times being off the shore, but eventually making it to the Cannes festival. Max Rockatansky is scavenging through rough deserts of post-apocalyptic world, dead bodies are thrown out of the speeding vehicles and chrome shines brighter than ever – ladies and gentlemen, that’s the Fury Road. Without exaggerating, George Miller has marked a new chapter in the history of pure entertainment in cinema. And those practical effects!

Click here for Mad Max: Fury Road review.

anomalisa

7. Anomalisa

Dir. Charlie Kauffman, Duke Johnson (USA) / Starring: David Thewlis, Jennifer Jason Leigh

The everyday routine, constructed of mundanities is what frightens Michael Stone, the protagonist of Anomalisa. Don’t get confused, Charlie Kauffman delivers a lot more to his story than this. Enriched with witty dialogues, weaved with irony and bitterness, Anomalisa is one hour and a half long stream of philosophical contemplation, where one can melt in entirely. Anomalisa is full of brilliance, beginning from the stop-motion animation technique to David Thewlis’ character confronted with ubiquitous voice of Tom Noonan as a metaphor for the dull reality. All in all, definitely the best animation for adults in a long, long time.

Review of Anomalisa soon on my blog!

rams

6. Rams 

Dir. Grimur Hakonarsson (Iceland) / Starring: Sigurður Sigurjónsson, Theodór Júlíusson

Rams is a drama telling the story of two brothers, living house to house, but never talking to each other, but offering much more than this. The endless landscapes of Iceland are a perfect background for this heart-warming story of long-buried feelings, envy and loneliness. Whilst the film did not receive the Oscar nomination it deserved, Rams was given the Un Certain Regard prize at the Cannes Festival. Hakonarsson’s drama lands as one of the most moving films in this year and cements my belief that the Icelanders will soon become influencers in the European cinema.

Review of Rams soon on my blog!

inside out

5. Inside Out

Dir. Pete Docter, Ronnie Del Carmen (USA) / Starring: Amy Poehler, Phyllis Smith

Crazy imagination of Pixar employees was set free again and has taken me over – again. I have a thing for Pixar animations – Inside Out outranged not only other animations this year, but managed to top many assumed-to-be-hits films. Beautifully creative, intelligent and genuine story, which brings back the good ol’ times when animations were actually serving a learning purpose. Try not to shed a tear while watching Inside Out guys!

Review of Inside Out soon on my blog.

macbneth

4. Macbeth

Dir. Justin Kurzel (Great Britain, USA, France) / Starring: Michael Fassbender, Marrion Cotillard

Although Justin Kurzel’s adaptation of classic Shakespeare received quite mixed reviews, I found this film an exhilarating visual experience. Every detail of Adam Arkapaw’s cinematography was orgasmic and vividly painted the story of Macbeth. With solid performances by Fassbender and Cotillard, Kurzel sketched a fascinating picture – rough, artistic and aspiring to become one of the best Shakespearean dramas translated into screen’s language.

Click here for Macbeth review.

beastsofnonation1

3. Beasts Of No Nation

Dir. Cary Joji Fukunaga (USA) / Starring: Abraham Attah, Idris Elba

Cary Fukunaga’s war drama works like a heavy punchline for the viewer, not only due to the topic touches. Based on a novel, Beasts Of No Nation tells a story of Agu, an orphaned boy, who becomes a member of the rebel army, under the wing of the Commandant. It’s deliberately visceral, hard to watch film, which hypnotizes at the same time, mainly thanks to phenomenal acting by young Attah and Elba. Not everyone will be able to watch this film, but it’s worth to give this a try – one of the most devastating films I’ve ever seen.

Click here for Beasts Of No Nation review.

el club

2. El Clúb

Dir. Pablo Larraín (Chile) / Starring: Roberto Farias, Marcelo Alonso

Probably the most controversial film of the year is also one of the very best. It’s not only a precisely aimed criticism towards the rotten clergy and its inability to intervene, but a broader and bitter commentary upon modern times and how hedonism and egoism rule today’s reality. Artistically directed, oneirically colorful, El Clúb strikes the viewer hard and doesn’t let go till the very end. A shocking film, but at the same time a though-provoking experience, which questions the fundamentals of human morality.

Click here for El Club review.

sicario

1. Sicario

Dir. Denis Villeneuve (Canada, Mexico, USA) / Starring: Emily Blunt, Benicio Del Toro, Josh Brolin

Denis Villeneuve’s superbly directed political thriller is by far the most complete film of the year. The plot, which revolves around the brutal, anti-drug war in the American-Mexican border, is implacably proving that ferocious beasts work for both sides of the fence. Enriched with stunningly bedazzling cinematography by Roger Deakins and overwhelming, hauting score of an Icelandic composer Jóhann Jóhannsson, Sicario marks Villeneuve’s entrance to the greatest directors of our times. And if someone has any doubts, just go watch the convoy scene – shivers down the spine guaranteed.

Click here for Sicario review and Jóhann Jóhannsson’s score review.


 

Although this top 10 was my favorite set of the last year, it would be a big mistake to overlook some other good movies, which we could watch. Here’s the list of honorable mentions.

Honorable Mentions:

Buzzard – An indie flick with almost no budget directed by Joel Potrykus was probably the biggest surprise for me in 2015. A buddy-type film was also a sarcastic comment upon the consumerism and how mundane life breeds anger. A recommendation for indie film lovers. Click here for the review.

Corbo – A totally off-mainstream, Canadian film, which revolves around the beginnings of terrorist group FLQ in Quebec. A political thriller, which sketches a complete picture of the stormy era in the Canadian history, with some extraordinary soundtrack and good acting. Click here for review.

Ex Machina – A mind-blowing idea for a film was somehow a bit wasted, but it’s Oscar Isaac’s and Alicia Vikander’s performances that make up for some plot flaws. Amore philosophical sci-fi film is always a nice treat, isn’t it? Click here for review.

Partisan – Vincent Cassel’s fascinating role was vastly overlooked in this Aussie thriller. Matched with some beautiful cinematography and confusing, but yet intriguing plot, Kleiman’s debut deserved to be mentioned. Click here for a review.

71’ – a shivering experience to follow, marking one of the best performances of the year by Jack O’Connell. Irish political disturbances and a depressing aftermath of the spiral of hatred is what 71’ strength is made of.

Sparrows – a heart-warming, but at the same time depressing coming-of-age story, set in the Icelandic landscapes. A very down-to-earth, human film. Click here for review.

Youth – Sorrentino did not manage to direct such a witty masterpiece like Grande Bellezza, but Youth is still a film worth mentioning. Greatly acted (bravo for Michael Caine) and seen through peculiar glasses of the Italian filmmaker, Youth might still be an important player in the Oscar race. Click here for review.

 

Let me know in the comments if you agree with my list!

UMP Recommends – Sicario

Easily top 3 of the films this year proves that Denis Villeneuve is a directorial beast, which never fails to makeyou grab the edge of the seat.

Sicario is a nightmarish, two-hour long ride, where Denis Villeneuve depicts the reality of the borderline region as a hellish abyss. The Canadian director leaves no stone unturned – beasts in human skins, mad and full of hatred, are divided among Mexican cartel and American forces. Being an absolute masterpiece of cinematography, Sicario is undoubtedly an unpleasant yet immensely gripping experience. Strongly backed up by the visual mastery of Roger Deakins and pulsating score by Jóhan Jóhansson, Denis Villeneuve’s film is definitely one of the best movies of 2015.

Kate Macer (Emily Blunt), working for FBI, volunteers to participate in a secret operation, which aims at capturing the headman of a Mexican cartel. The precarious mission engages many people on board, among others, a mysterious cartel-specialist Alejandro (Benicio Del Toro) and a special forces leading person – Matt (Josh Brolin). Soon Kate realizes that her presence was vital for reasons, she could not suspect before and finds herself in the center of an atrocious conflict, which completely overwhelms her.

The first half of Villeneuve’s film is simply a jaw-dropping, bedazzling piece of cinema. The camera operator Roger Deakins has gone “literally mad” in terms of artistry and craftsmanship of his camera work – shots of little bits of dust floating in the air are quickly followed by dynamic, documentary-like frames to finally reach breathtaking, picturesque captures of desolate borders. This fascinating camera “rollercoaster” is extremely well-detailed and constitutes Villeneuve’s ace in the hole. Deakins is truly a blessing for the Canadian director, but it’s Villeneuve who makes an exceptional use of his genius cinematographer. The peak of their brilliant cooperation is reached in the vibrant scene of “transportation” of one of the cartel high-ranked man – the entire sequence draws the attention firmly and doesn’t let go for a second. It is easily one of the best scenes this year to me.

Nonetheless, it is not only the visual aspect, which makes one grab the edge of the seat – the perfectly dozed dynamics and the constant unease are equally important. Villeneuve has also made a great step to explore the harrowing world through the eyes of Kate. Emily Blunt puts a peak performance of career – Kate is struggling to put all the pieces of this hell together, faltering as she reveals the terror she is exposed to. She’s confronted by Oscar-nomination worth role of Benicio Del Toro – Alejandro is a malefic, raw character, whose appearance in the Villeneuve’s unflinching thriller is the bridge joining the two sides of the border. Alejandro impersonates the hatred floating from both sides of the fence and the cold-blooded brutality, which is essential to survive there. Among those two stands Josh Brolin’s Matt – spine-chillingly relaxed and firm about the righteousness of his deeds.

Sicario slows down in the second part of the film. The script, written by Taylor Sheridan (who was raised in the border area), is a one-line story – it’s simplicity is a bit disappointing. Even though there is an intriguing sub-plot of a Mexican police officer, Sicario is more of a document than an action movie or thriller it aspires to be in the beginning. Nevertheless, Villeneuve makes up for it in the film-defining scene at the end – there is no trace of mercy in the world he sketches and this fact is stated brutally through Benicio Del Toro’s character. Villeneuve avoids also cliché-sounding, sententious tone and leaves the story just as it is, leaving the audience shattered and shocked. It’s a raw insight into places, where people kill for no reason in the most beastly ways possible – in Sicario, violence begets violence and this seems to be the only rule, which applies to the borderland reality.

Finally, Sicario would not be so mind-smashing and groundbreaking without the pulsating soundtrack by Jóhan Jóhansson. The Icelandic composer grasped the borderlands’ horror in the cacophony of electronically augmented sounds of his orchestra, which cut through the silence like streams of bullets in Juarez. It’s truly amazing how minimalist this piece of music can be on the other hand, when Villeneuve gives us a second to breathe in. Undoubtedly, the soundtrack is quite close to the one from Prisoners, but in Sicario Johansson went to much darker places than ever before, just as the rest of the crew did.

Sicario deserves to be listed among the very best films of the year. It’s extremely mesmerizing visually, fully-engaging emotionally and thought-provoking. Hands down to the trio Villeneuve-Deakins-Johansson – it’s a “dream team”, which has already set the bar really high for the competition. But what is truly both crucial and depressing, is the fact pointed out by Benicio Del Toro in one of the interviews I have seen – in 2000 he played in Traffic, which depicted the drug business as well. And those 15 years ago he was hoping that Soderbergh’s film will bring people’s attention and something might change – Sicario is the bitter answer to that.

UMP Grade: 46.5/50

(Cinematography: 10, Plot: 8, Acting: 8.5, Soundtrack: 10, Quaintness: 10)

Wersja polska

Sicario jest przerażającym, dwugodzinnym paradokumentem, w którym Denis Villeneuve obnaża rzeczywistość granicy Stanów Zjednoczonych z Meksykiem jako piekielną otchłań. Kanadyjski reżyser nie pozostawia złudzeń – bestie w ludzkiej skórze, wściekłe i przepełnione nienawiścią, są zarówno w szeregach kartelu jak i walczących z nimi sił specjalnych. Sicario jest kinem przepełnionym niepokojem, niezwykle trzymającym w napięciu i nieznośnie wciągającym. Z silnym wsparciem genialnej wirtuozerii Rogera Deakinsa za kamerą i pulsującego tła muzycznego autorstwa Jóhanna Jóhanssona, film Denisa Villeneuve’a to ścisła czołówka roku 2015.

Kate Macer (Emily Blunt), agentka w szeregach FBI, zgłasza się na ochotniczkę do tajnej operacji, której celem jest pojmanie nieuchwytnego bossa meksykańskiego kartelu. Do wykonania zadania zostaje zrekrukrutowana specjalna jednostka w skład której weszli także tajemniczy specjalista ds. meksykańskich gangów Alejandro (Benicio Del Toro) oraz dowodzący grupy Matt (Josh Brolin). Kate jednak szybko pojmuje, że jej obecność była niezbędna z przyczyn, których nie mogła wcześniej podejrzewać. Młoda agentka trafia zatem w sam środek bestialskiej wojny, która całkowicie ją przerasta.

Pierwsza połowa filmu Villeneuve’a jest olśniewająco wykonanym, oszałamiającym dziełem. Operator kamery – Roger Deakins – dokonuje prawdziwych cudów w swoim artystycznym wizjonerstwie – od delikatnych kadrów drobinek kurzu unoszących się w powietrzu poprzez bardzo realistyczne, dynamicznie uchwycone sceny rodem z kina akcji, aż po zapierające dech w piersiach, przestrzenne ujęcia pustynnego pogranicza z lotu ptaka. Ten fascynujący, operatorski „rollercoaster” jest doskonale przemyślany i stanowi asa w rękawie Villeneuve’a. Deakins jest prawdziwym błogosławieństwem dla Kanadyjczyka, jednak to reżyserowi należy pogratulować wykorzystania geniuszu swojego operatora. Koronnym dowodem doskonałości duetu Deakins & Villeneuve jest zaś porywająca sekwencja transportu jednego z więźniów – niewątpliwie jedna z najlepiej nakręconych scen w tym roku, od której nie da się odwrócić wzroku.

Jednakowoż to nie tylko aspekt wizualny powoduje, że mimowolnie chwytamy się oparcia siedzenia – doskonale wymierzone tempo i atmosfera przepełniona ciągłym niepokojem robią swoje. Właściwym posunięciem było także obserwowanie zepsutego świata z perspektywy Kate. To zdecydowanie najlepsza rola Emily Blunt w jej dotychczasowej karierze – agentka Macer na próżno próbuje poskładać elementy puzzli zepsutego świata, zapadając się w tej mrocznej otchłani do której została wrzucona. Całkowitym przeciwieństwem rozchwianej Kate jest postać odegrana przez Benicio Del Toro – Alejandro to wyzuty z jakichkolwiek emocji, chłodny zawodowiec, którego Villeneuve pokazuje jako „most” łączący obydwie strony granicy. Postać Alejandro jest uosobieniem nienawiści po obu stronach granicy oraz wyrachowanego okrucieństwa, niezbędnego do przetrwania w tym świecie. Pomiędzy tym dwojgiem staje zaś postać Josha Brolina, czyli Matt – jego spokój i przekonanie co do słuszności swoich czynów są równie mrożące krew w żyłach co otaczająca go rzeczywistość.

Przygniatające tempo Sicario zwalnia nieco w drugiej połowie filmu. Scenariusz, napisany przez Taylora Sheridana, który wychowywał się niedaleko granicy z Meksykiem, jest bardzo jednotorowy, przez co w ostatecznym rozrachunku jest nieco rozczarowujący. Chociaż pojawia się zmyślnie prowadzony wątek poboczny meksykańskiego oficera policji, Sicario jest fabularnie skrojony na dokument – nawet pomimo scen akcji i przygnębiającej atmosfery thrillera, film Kanadyjczyka skupia się na przedstawieniu danego zjawiska w jak najbardziej realistyczny sposób. Villeneuve radzi sobie jednak nawet z problemami scenariusza autorstwa Sheridana, definiując swoje dzieło poprzez jedną z ostatnich scen w domu meksykańskiego przestępcy. W świecie, który przedstawia, nie ma litości, a to zaś dobitnie przypieczętowuje postać Alejandro. Villeneuve unika także pretensjonalnego, moralizatorskiego tonu – zamiast tego przedstawia przerażające fakty, pozostawiając  widownię w całkowitej rozsypce. Jego film to wnikliwe, ale także surowe i oszczędne wejrzenie do najmroczniejszych zakamarków świata, w którym ludzie na pokaz zabijają w niewyobrażalnie bestialski sposób – w Sicario przemoc rodzi przemoc i to jest jedyna zasada panująca w tych milczących pustyniach.

Słowa uznania należą się także twórcy ścieżki dźwiękowej, Jóhannowi Jóhanssonowi –Sicario nie byłby filmem tak wgniatającym w fotel, gdyby nie jego wibrujące kompozycje. Islandzki muzyk uchwycił horror filmu Villeneuve’a w nasyconej elektroniką kakofonii, która przerywa ciszę na przemian z salwami z karabinów maszynowych w Juarez. Z drugiej strony, ścieżka Johanssona potrafi być niezwykle minimalistyczna, a zarazem hipnotyzująca, tkając sieć niepokoju przez bite dwie godziny. Jóhansson nie pozostawia złudzeń – jeśli jego muzyka w Labiryncie była przepełniona mrokiem, to praca nad Sicario zabrała go w znacznie bardziej przerażające miejsca.

Sicario w pełni zasługuje na to, by znaleźć się na liście najlepszych filmów tego roku. To dzieło hipnotyzujące wizualnie, angażujące widza emocjonalnie i prowokujące do myślenia. Chylę czoła przed trójcą Villeneuve-Deakins-Jóhansson – to prawdziwy „dream team”, który już postawił poprzeczkę wyjątkowo wysoko. Pozwolę sobie jednak zakończyć tym, co powiedział Benicio Del Toro w jednym z wywiadów dotyczących filmu Villeneuve’a – w 2000 roku zagrał on rolę w filmie Traffic, który miał na celu zwrócić uwagę ludzi na problem przemysłu narkotykowego i być bodźcem do działania. I po 15 latach bolesną odpowiedzią na to jest właśnie Sicario.